“İnsan dediğin nice işler görür, generalim
Bilir uçurmasını, öldürmesini, insan dediğin
Ama bir kusurcuğu var
Bilir düşünmesini de.”
Bertolt Brecht
Dünya kocaman bir mevzi
Kazıyor siperleri yaşamı tadan ölüler
Alın bu ağıdı şimdiden yakın
Yanınızda masumdur Dante’nin cehennemi
Kan çekiyor mürekkebine küfür dilli politikacılar
Yeni bir merasime hazırlanıyor ruhban sınıfı
Yeni anıtlar, yeni acıları çağrıştırıyor.
Gür sesiyle ölümü güzelliyor kürsüde-ölümü
Koro halinde eşlik ediyor esrik nidalara
Yaşamı tadan ölüler
İnsan olmaktan doğmanın zaafı
En büyük yenilgimiz.
Belleğimizde canlanıyor tarih
Yıkıyor inkârın sarsıcı hasarını
Teslim değiliz; bu bizim en büyük tesellimiz
Ruhumuz, gösteriye katılmayı reddeden bir radikal!
İçimizde büyüttüğümüz totaliter dünyamız
Seni biz besledik kanımızla ve
Biz büyüteceğiz bir sunak diye sunduğumuz yaşamımızla.
Kravat, kürsü, zafer söylemleri
Kalemle biç ömrümüze yeni yazgımızı
Yaşarsak eğer biz tutarız gidenlerin yasını
Giyotin gölgesinde yaşam
Yorulduk ızdırabın şiirini yazmaktan.
