Hayata geç kaldığımın
Bilmem kaçıncı sabahı
Uyanmakla uyanmamak arasındaki o belirsiz eşikte
Kendime rastladım yine.
Boşluktu ilk selam veren,
içimde konuşan eski bir tanıdık gibi.
Zaman ise,
Hiç var olmamış gibi
Usulca uzaklaştı benden.
Bir varlık mıyım yoksa
Yoklukta yankı bulan bir ihtimal mi?
Bu soruyla asılı kaldım,
Bir gölge gibi
Kendi ışığını çoktan unutmuş bir bedenin ardında.
Duvarda solgun bir geçmiş
Donmuş tebessümler, eksilmiş yüzler
Erguvan çiçekleri düşüyor yüzüme
Ama bahar değil bu
Belki de hatırlamanın hüznü,
Zamanı anlamaya çalışırken
Parmaklarımdan kayıp giden gerçek.
Yorgun yaşım
Bana kaç yıl sustuğumu değil,
Kaç kez kendimi ertelediğimi fısıldıyor.
Bir yerde takılıp kalmak
Sadece durmak değil,
Akışa direnirken kendine kök salmak da olabilir.
Zihnimde sarhoş bir düşünce dönüp duruyor:
“Yaşamak, hep biraz geç kalmak mıdır kendine”
Savruluyorum, kıvranıyorum Tanrım!
Zihnim, duvarlarda anlam arayan bir yankıya dönüşüyor
Her düşünce başka bir sorunun kapısını aralıyor.
Ve suskunluk,
En yüksek ses oluyor bu iç çatışmasında.
Şimdi hangi sözcük
Merhem olur ağrılı günlerime
Çünkü kelimeler
Bazen sadece bekler,
Anlamını bulacak bir sessizlikte
Ben bu yanılgıyla,
Ben bu hasretle değil
kendi içime dönerek yürüdüm.
Zira insan,
Çoğu zaman en çok
Kendi iç boşluğunda yankılanır.
Ve ancak en çok eksildiği yerden var olur.
