nicedir saçları
hep üç numara kesilmiş çocukların
zoruna giderken her gün yaşamak
vaatleri ve vaazları kurşuna dizen bendim
ben ki
tanrıların bile çılgınca güldüğü
bürokratik temennilere tükürerek
ellerim ceplerimde
yolumun ve yazgımın yarısını geçtim
heybemde zarif kahpelikler
şık giyimli ihanetler
bir bebek vücudunda
infilak etmiş insanlık
ve ben
yola çıkarken nereye gideceğini
kimseye söylemeyecek kadar dargın olan ben
size
yüzünde bozulmuş yeminler gezdiren bir öfke bıraktım
utanmış ve ihbar edilmiş peygamber
bankamatiklerde kırılmış gurur
çarmıha gerilen şüphe
elbet bilirsiniz
günahsız değilken ilk taşı ben attım.
