Hafıza dehlizlerinde salınan zamanın küllerine karışmış nüks eden sebepler
Sevgilim, bırak personalarını
Tanrılar bile maskelerini düşürür gece olunca.
Hayatına şekil veren mecburiyetler
Bir kader kâhininin kırık aynasında yankılanıyor.
İnsan, Prometheus’un ateşiyle yanıyor içten içe;
Ruha batmış bıçak, bir tür mana sancısı.
Ve şehir, her sabah biraz daha eksiliyor
Ruh da onunla birlikte…
Tren garında unutulmuş bir tanrı heykeli misali
Bir zamanlar neşeli bir çam ağacıydı ruh,
Şimdi Yggdrasil’in köklerinden kopmuş bir dal gibi
Rüzgâra tutunmaya çalışıyor.
Hayat, hesapsız bir denklem
Hiçbir işlemle sonuca varamıyor.
Ve insan, kendi sonsuzluğunda kayboluyor
Kendine dönen sessizliğinde
Kayıp ruhunun sorgusunu şiire satan biri
